آموزش و پژوهش: در روابط انسانی دو نوع ارتباط وجود دارد: ارتباطات کلامی و غیرکلامی. ارتباطات غیرکلامی شامل حرکات دست و بدن و اشاراتی است که گاهی بدون هیچ ارتباط کلامی  به کار برده می شود و آن زبان بدن است. زبان فقط مخصوص دهان و کلام نیست، بدن هم زبان خاص خودش را دارد که اگر شناسایی شود به راحتی می توان به بطن کلام و گفتار گوینده پی برد.

اغلب حرکات و اشارات ارتباطات انسانی در همه جای دنیا یکسان است. مردم زمانی که خوشحالند لبخند می زنند، زمانی که ناراحت یا عصبانی هستند اخم می کنند؛ تکان دادن سر تقریبا در همه ی نقاط جهان به معنای "آری" یا تایید است. این حرکت به نظر می رسد که نوعی سر فرود آوردن باشد و احتمالا یک علامت ذاتی است. زیرا توسط افراد نابینا و ناشنوا نیز استفاده می شود. تکان دادن سر از یک سو به سوی دیگر نیز جهانی بوده و پاسخ منفی یا " نه" را نشان می دهد و به احتمال زیاد علامتی است که در دوران کودکی آموخته شده است. کودکی که به حد کافی غذا خورده، سرش را از طرفی به طرف دیگر تکان می دهد تا از تلاش والدین برای گذاشتن قاشق غذا به داخل دهانش جلوگیری کند و به همین ترتیب به زودی فرا می گیرد که تکان دادن سر برای نشان دادن عدم موافقت یا پاسخ منفی استفاده کند.

"شانه بالا انداختن" مثال خوبی از یک حرکت جهانی است که یک فرد برای نشان دادن اینکه متوجه صحبت های شما نمی شود، به کار می برد. این حرکت چند بخشی است که از سه قسمت مهم تشکیل شده که عبارتند از: کف دست های نمایان، شانه های خمیده، ابروهای بالا رفته.

انتهای پیام/هانیه صباغیان/برگرفته از کتاب زبان بدن آلن پیز