سرویس پژوهش: احسان پورقربان کارشناس و تحلیلگر حوزه ارتباطات و رسانه در یادداشتی که روز شنبه ۳۰ آبان در روزنامه آرمان امروزاز نظريه جدیدی تحت عنوان «روزنامه‌نگاری انسانی» سخن گفت که در کنار نظریه «روزنامه‌نگاری صلح» پروفسور یوهان گالتونگ می‌تواند به عنوان یک تئوری جدید و نو تلقی شود.

این پژوهشگر ارتباطات معتقد است: روزنامه‌نگاری صلح به نوعی معطوف به جغرافیا و شرایطی خاص است و رسالتی را بر عهده‌ روزنامه‌نگاران طرفین درگیر وامی‌گذارد. اما به نظر می‌رسد آنچه مقدم بر روزنامه‌نگاری صلح است و به نوعی زمان‌شمول و مکان شمول به حساب می‌آید، عنصری است به نام "روزنامه‌نگاری انسانی".

در یادداشت او آمده است: پروفسور«یوهان گالتونگ» مدرس روزنامه‌نگاری صلح معتقد است «خشونت یک نشانه است. درگیری ازصفات ذاتی انسان است و صلح نه یک رویداد، بلکه یک فرآیند است؛ همان‌گونه که در بحث سلامت و پزشکی، درد علامت است، بیماری یک ویژگی انسانی است و درمان فرآیند است».او در تعریف این گرایش از روزنامه‌نگاری می‌گوید: «روزنامه‌نگاری صلح ژانری است که در آن علاوه‌ بر سوالات معمول مانند امروز چند نفر کشته شدند؟ یا چه کسی برنده این جنگ شد؟ باید دو پرسش دیگر طرح شود: اول اینکه این درگیری در مورد چیست؟ و دوم اینکه راه‌حل‌های احتمالی آن چه مواردی است؟».

پورقربان با اشاره به نمونه هایی از رفتارهای روزنامه نگاری حرفه ای، معتقد است: باید در نظر داشت که «امنیت روانی» به عنوان یکی از مهمترین شاخص‌های جوامع بشری، تنها از طریق مطبوعات و رسانه‌ها تامین می شود. به نظر نمی‌رسد مخاطبانی که روز خود را با تماشای اجساد در هم تنیده‌ یک حادثه‌ شوم آغاز کرده یا پیش از خواب، ناچار به تماشای بدن متلاشی شده قربانیان یک واقعه تروریستی هستند، از حیث امنیت روانی در بازه مناسبی قرار بگیرند.

در یادداشت او همچنین آمده است: اگر امروز تمدن‌ستیزانی با نام داعش، بوکوحرام، القاعده، النصره، طالبان و غیره، از مدرن‌ترین ابزار و شیوه‌های رسانه‌ای در انتقال پیام خود به مخاطبان بهره می‌گیرند، آیا سزاوار است که رسانه‌های جامعه متمدن بدون توجه به آرامش روانی مخاطبان بی‌گناه محمل و جولانگاه نمایش ریز به ریز این درندگیِ آخرالزمانی باشند؟

در این میان فارغ از جدل بر سر قواعد مرسوم روزنامه‌نگاری و دستورالعمل‌های مکتوب و نانوشته این حوزه، مسئله اساسی بر سر «حفظ آرامش جامعه بشری و امنیت روانی انسان‌ها» است. موضوعی که توجه به آن، باعث می‌شود بسیاری از بحران‌ها هرگز آغاز نشوند و یا دست کم در دنیای پر تنش امروز، مطبوعات خالق و بانی نفرت و عصبیّتی جدید نباشند.

از همین رو اهمیت پیدایش ژانر جدیدی به نام «روزنامه‌نگاری انسانی» نقاب از چهره بر می‌دارد. با این تعبیر که این گرایش نوظهور و به ظاهر ساده، به دور از توهین به هر قوم، نژاد، رنگ، عقیده، مذهب، مسلک و ایدئولوژی و علیرغم وابستگی یا تاثیرپذیری از کنش‌ها و واکنش‌های سیاسی، اجتماعی و حزبی و ضمن پایبندی به رسالت اطلاع‌رسانی، به آنچه که اصالت و اهمیت می‌دهد همانا «انسانیت» باشد و بس.

انتهای پیام/ به نقل از:http://armandaily.ir