سرویس عکس: هویت های گم شده و غیرقابل تشخیص... درست مانند کلونی مورچه ها؛ عکاس، استثمار و بردگی را با زدودن رنگ و همسان نمایی بر مخاطب نمایش می دهد. با وجود مشهور بودن تلاش برای صعود، نگاه بیننده از روی نرده ها به سرعت به پایین سقوط می کند.

در واقع 50 هزار نفری مجبور هستند از پله های کوچک بالا بروند و بعد به پله های بزرگ و سپس به سطح برسند و این عمودی بودن عکس عظمت کوهها و خطر سقوط نیز نشان می دهد و در واقع تمام آدم ها خطر سقوط را پذیرفته اند.

سباستیائو سالگادو ، عکاس برزیلی ، او متولد 1944 در شهر « اموره» از ایالات «میناس زره» برزیل است. سالگادو عکاسی را از سال 1973 شروع کرد. اولین عکس های او از قحطی و خشکسالی در کشور ساحل آفریقا بود و پس از آن از کارگران مهاجر در اروپا عکاسی کرد. مجموعه عکس های سالگادو از کارگران معادن طلای برزیل گرفت ، شهرتی جهانی دارند.

گودال مرگ در سال 1987 از معدن طلای برزیل گرفته شده است و آن را به صحنه ای از دوزخ دانته تشبیه کرده اند. عکس ها در واقع هزاران کشاورز را به تصویر کشیده که کارشان را در مزارع مناطق شمال و شمال غرب برزیل رها کرده اند و به امید درامد بیشتر راهی معادن طلا شده اند. آن ها در این معادن کیسه های گل و لای به سطح زمین می رسانند تا طلای مخلوط در آن استخراج شود.

سوژه های این عکس انسان هستند ولی هیچ کدام صورت و ظاهر مشخصی ندارند. در واقع رنج های مشابه مزمن و روزمرگی دردآلود، سوژه ها بسیار تشبیه بر هم کرده است. نرده ها با خط قطری کار منطبق است سرعت سقوط به خوبی روی قطر قابل احساس است ، در تمامی لحظات دلهره ای از سقوط دیده می شود.

در جاهایی از تصویر به نمای بسته پاهای افراد می رسیم ، پاهای ورزیده که نشان از تعدد رفت و آمد و بالا و پایین رفتن از این کوه را می دهد. در تصاویر افراد شبیه برده ها هستند و در واقع شاید شبیه ، ولی برده ای وجود ندارد. و اگر بردگی وجود داشت آرزویی برای ثروتمند شدن بود.

انتهای پیام/ هانیه رمضانی، دانشجو رشته عکاسی خبری

عکسها توسط نویسنده ارسال شده است.